08 lutego 2009

Gregory Lemarchal - A corps perdu



Skoro przytrzymują nas więzy
Skoro rozum nas wiąże
Żeby nic nie błyszczało spod naszej obrony
I skoro nie sięgając nieba
Chyba że sparzymy tam skrzydła
I podążymy drogą, gdzie się gubimy
Jak postawiony sztandar

Do zgubionego ciała, pijanego i bez cienia
Żeby nie być już marionetką nadziei
I jeśli życie jest tylko powodem zgubienia
Moja dusza jest wolna w końcu od wiary
W stracone ciało


Skoro los jest taki sam
Jak wszystkie drogi, które nas prowadzą
O świcie nowej podróży
Nie uczymy się niczego z naszych błędów
Chyba że sparzymy tam serce
Będę podążał drogami, gdzie się gubimy
Jak postawiony sztandar

Do zgubionego ciała, pijanego i bez cienia
Żeby nie być już marionetką nadziei
I jeśli życie jest tylko powodem zgubienia
Moja dusza jest wolna w końcu od wiary
W stracone ciało


Do straconego ciała będę pisał moją historię
Nie będę już marionetką przypadku
Jeśli wszystkie życia są powodem zgubienia
Ludzie umierają nie wierząc nigdy
Nie żyjąc pijani i bez cienia
Pokonani żołnierze dla wojny bez zwycięstwa

I jeśli moje życie jest tylko powodem zgubienia
Będę odchodził wolny przynajmniej od wiary
W stracone ciało
W stracone ciało

Brak komentarzy: